یک جایی نوشتم روایت اخلاقی-عرفانی از دین در گذر از پوسته دین به دست می آید و تحویل دین و دینداری فقط به روبنا پیامدهای ناخواسته ای را به دنبال دارد، پیامد هایی که نه فقط بی دینان که هزار بار بدتر دینداران را آزرده است." زنهار از این بیابان" حافظ تلنگری است بر همه تنگ نظران که با تصویری که خود از خدا دارند در مورد مردم قضاوت کرده و با داوری چنین خدایی چه بسیار سرها را به زیر گیوتین می برند.
حکایت خونریزی ها در پاکستان همان حکایت دین ورزان قشری افراطی ست؛ همان ها که با قرائتی فاشیستی از دین نا کجا آّبادی برای مریدانشان فراهم می آورند که عشق را مسلخ می کند.
بی شک دین اینها افیون ملت هاست که عدالت را در پای عرض پرستی های افراطی قربانی می کنند. البته اشتباه نکنم چرا که حتی پوسته دین هم دلرباست هر چند قرائت غبر انسانی این تندرو ها از دین فقط پوستی ضخیم و زشت دارد و نه حقیقتی از خدا لبریز...
عاقلان این قوم سر در گلیم خموشی سپرده اند و در مقابل کفر نهان در زیر ظاهر پرستی سکوت عافیت جویانه و پرهیز کاری خموشانه پیشه کرده اند و خرافه گستر ها تبلیغ دین و خدا و بهشت می کنند .
تنگ نظری سابقه ای کهن دارد ولی اینکه برای کشتن مسلمانان ابزار شود تحفه حقوق بشری نا بخردان عالم است، همین دلیل من مسلمان را بس است که سر ستیز داشته باشم با استکبار و امپریالیسم..
بدون اینکه بخواهم دلم به حال جوانی می سوزد که اندیشه اش را خشکانده اند که بمبی انتحاری به خود می بندد و به دل شیعیان می زند و در رقص شعله های آتش و خون جهنمی، بهشت گم شده اش را می بیند...و کمی آنطرف تر دست های به خون آلوده مدافعان حقوق بشر! بهشت زمینی می سازند باز هم برای بشر. از کدام بشر باید نالید؟ از آنی که به بهای بهشت زمینی خوشی کوچک را از کودکان دیاری دیگر می گیرد و یا از بشری که به بهای بهشت قدسانی خون می ریزد.
با که باید گفت
جهان بیمار و رنجور است
دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست
اگر دردی ز جانش بر ندارم ناجوانمردی است
نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم
بمانم تا عدالت را بر افرازم، بیفروزم
خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم
به پیش فرداهای بهتر گل برافشانم
چه فردایی، چه دنیایی!
جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است....
پ.ن:
در حقیقت این شعر استاد مشیری به صورت کامل مضمون متفاوت تری از آنچه که در اینجا آوردم دارد که البته با آن مضمون نیز دوستش دارم.
هیچ اگر سایه پذیرد ، منم آن سایه هیچ